رویای شماره یک

گاهی اوقات که روتخت دراز کشیدمو لای پنجره بازه و نور از لای پنجره و پرده دستشو دراز میکنه و میکشه روی صورتم، چشمامو میبندمو میزارم که پوستم نور و تو آغوش بگیره و من هیچیو نبینم...

اون وقته که یه سایه جا خوش میکنه رو چشمام، لاشونو باز میکنم و میبینم که دستای تو باز سپر این آفتاب حسود شده و چشمات...

چشماته که عین دکمه دوخته شده به لباس نگاهم و بعد از یه دل سیر ردوبدل کردن نگاه باهات ترجیح میدم بازم چشمامو ببندم و مزاحم خلوتت نشم :)

فقط این بار فرقش اینه که یه لبخند کوچولو از اون گوشه موشه ها بدو بدو میاد و خودشو پرت میکنه رو لبام که بهت بفهمونه که تو دلم داره قیلی ویلی میره...

.

.

.

امروز پرده رو کشیدم و روی تخت دراز کشیدم و هیچ نوری نیست که با صورتم ور بره میدونی که، تا بوی اومدنتو حس نکنم، پرده هارو کنار نمیزنم جانم.