متروگانه

از امروز به بعد زندگی من به طور عمیق و شاید غیر قابل تغییری به مترو گره خورد. همیشه اولین بارها خیلی خاصن. مثلا یادم هست اولین روزی که تکلیف شدم تصمیم گرفتم اونقدر آدم خوبی باشم که زن امام زمان بشوم. یا اولین روزی که وارد دبیرستان شدم خواستم جوری درس بخوانم که هروقت خواستم راه رفته رو برگردم از خودم راضی باشم. حتی اولین بار که وارد یه شغل رسمی شدم با خودم گفتم باید آدمی باشم که همکارهام وقتی یه روز سرکار نرم دلشون برای من تنگ بشه. امروز داشتم با خودم فکر میکردم که "زندگی مترویی من" (!) قرار چجور زندگیی باشه.. هر روز یک نفر رو شاد کنم، سعی کنم جوری باشم که هم مسیر هام وقتی رفتن خونه تعریف کنن که آره فلانی بود تو مترو خیلی پر انرژی بود روزمون رو عوض کرد کاش دوباره تو یه مسیر باهاش قرار بگیریم یا حتی فکرم به اونجا ها هم رفت که بعد ها که دخترم یا حتی پسرکم را به مدرسه می بردم با همان یونی فرم کوچکش و کیفی که از سنگینی دست من داده، کل راه را درباره ی چی حرف بزنیم.
بذارید اصلاح کنم حرفم رو، اولین بار هارو ما خاص میکنیم در صورتی که تا آخر ین بار سعی کنیم خاص بمونیم :)