خانومِ دلتنگی

مرتضی پاشایی که مُرد یه صدای فوق العاده از روی زمین کم شد، مردم کمبود صدای خارق العادشو حس کردن... از اون به بعد بهش گفتن "آقای صدا"
داشتم فکر میکردم اگر یه روز تو نباشی چه کمبودی تو نبودت حس میشه؟؟ یا اصلا چیزی هم کم یا حذف میشه؟؟ اون موقع باید چی صدات کنم؟؟
بعد دیدم آره...امیر و دانیال و مهدی و امیر حسین و امیر علی قصه های من کم میشن..نفس و سارا و محیا تنها میشن... پروژه ها ناتموم میمونن... "سلام زیبُ نسا" از تو کانورسیشن های من حذف میشه... آخرین کانتکتِ لیست شماره هام حذف میشه... فکر اینکه الان بهم پی ام میده، امروز هم چرا سراغی از من نگرفت، چرا با من حرف نمی زنه، چرا دیر کرد، چرا زنگ نمیزنه، چرا اینقدر به فکرشم، چرا دوسش دارم، پس من چی و خیلی جملات دیگه از تو دایره لغات من حذف میشن... انتظار واسه صدای آسانسور همکف-طبقه اول ساعت ۴.۳۰ بعد از ظهر حذف میشه... نگاه کردن از طبقه سوم به اِیوونِ طبقه اول تو روزای بارونی حذف میشه... چک کردن هر لحظه ی تلگرام و اینستا حذف میشه، ۱ و ۲ فقط عدد میشن... ۱۱۰ فقط شماره پلیس میشه... استارت فقط معنی شروع کردن رو میگیره... فکر اینکه کپشنِ آخرین پستش که لب اِیوونه واسه کیه حذف میشه... گوش وایسادن واسه شنیدن صداش تو راهرو حذف میشه... نگاه کردن به ماشین توی کوچه وقتی صبحا داره میره حذف میشه... حسرت های لعنتی، بغض های تلخ، دلتنگی های هر ثانیه ای همه حذف میشن...
تو که نباشی همه چیز یه شکل دیگه میشه... شاید اون موقع کمبود بودن هات رو راحت تر تحمل کنم و شاید کمبودِ دلتنگی رو بیشتر حس کنم....
بعد از نبودنت "خانومِ دلتنگی" صدات میکنم...